Hasierako kredituak igaro
bitartean plano finko bat erakusten digu Roman Polanskik. Zuhaitzen enborrek “eszenatoki”
baten mugak zehazten dituzte. Plano horretan, bi zuhaitzen artean, umeen gurasoen
arteko eztabaida piztuko duen ekintza gertatuko da, gizakiak arrazoitzeko duen
gaitasun eza erakutsiko duen eztabaida. Plano ona.
‘Carnage’ pelikula bi arrazoiengatik
interesgarria iruditu zait da: bata, espazio bakar batengatik apustu egiteagatik; bestea,
duen iraupen laburragatik (79 minutu). Semeen arteko borroka baten ondorioz,
umeen gurasoak gertatutakoaren inguruan modu zibilizatu batean hitz egiteko
biltzen dira. Hasieran
egoera maitekorra, lagunartekoa… eta faltsua da. Laster txakurrak zaunka hasiko
dira eta pixkanaka bakoitzaren “fatxada” erortzen hasiko da, pertsonai
bakoitzaren benetako izaera agerian utzita. Batetik erdi-mailako familia bat
dugu (Foster eta C.Reilly), beste aldetik, erdi-altu mailako bat (Waltz eta
Winslet). Biktimaren eta erasotzaileen gurasoak, hurrenez hurren.
Bi pertsonek ez dute
eztabaidatzen batek nahi ez badu, kasu honetan lau pertsonek. Protagonisten
arteko itxurazko maitekortasuna berehala desagertuko da: inor ez dago amore
emateko prest, ezta ezezagun batzuek euren duintasuna zalantzan jartzea
jasateko prest. Guratsuak, faltsuak, harroputzak… Pertsona zibilizatuak direla
diote, zentzudun eta etikoak, baina oker daude. Pelikulak aurrera egin ahala, helduak umeak baino
txarragoak direla erakusten digu Polanskik, euren helburu bakarra gatazkan
arrazoia duen bakarra izatea baita. Pelikulan ikusten ditugun “helduak”, euren
jostailuak (liburuak, mugikorrak, koloniak…) apurtzen dizkietenean negar egiten
hasten dira. Lezioak eman nahi dituzten lau indibiduo dira, baina horiek dira bat
jaso behar dutenak. Eztabaidaren bidez, erreprimituta eta lotuta bizi diren
pertsonak direla ikusiko dugu: proiektu bat aurrera eramateko kapaz ez direnak,
euren amarengandik banatzeko gai ez direnak, edo euren lanen menpe bizi
direnak.
