'The night of the hunter' (1955)

Maitasuna eta gorrotoaren arteko gatazka

 ‘The night of the hunter’ Charles Laughton aktoreak zuzendu zuen pelikula bakarra dugu. Pelikulak ez zuen arrakasta handirik lortu estreinatu zutenean, hori dela eta, Charles Laughtonek zuzendaritza zinematografikoa alde batera uztea erabaki zuen.

Ben Harperrek banku bat lapurtu du eta bi pertsona hil ditu. 10.000 dolar hartu ditu guztira. Polizia segika du, hori dela eta, urkara kondenatuko dutela aurreikusita, semeen bila joango da. Harperrek lapurtutako dirua emango die semeei, euren etorkizuna oparoagoa izateko. Hala ere, oparotasuna baino, arazoak izango dituzte.

Kartzelan, Harry  Powellekin (Robert Mitchum) partekatzen du gela. Gau batean, erdi lo zegoela, bere familiari utzitako diruaren inguruan hitz egiten du. Powell, dirua eskuratzeko ideiaz erakarrita ezin hobeki dakien plana antolatzen hasten da. Behin aske dagoenean, Harperren alarguna maitemintzen saiatuko da horren ondasunekin geratzeko. Ehiza hasten da.

'Ikiru' (1952)

Bizitzaren balioa

Akira Kurosawak zera esan zuen: “soilik bizitzaren balioaz ohartzen gara heriotza hurbil dagoenean”. Zuzendari japoniarrak ideia hori ‘Ikiru’ pelikulan erakustea erabaki zuen, bizitza eta heriotzaren inguruko erreflexioa egiten duen drama honetan (bizitzaren zentzua, munduan betetzen dugun papera, aztarnak uztearen nahia…). Drama bitalista, baina zenbait aspektutan ezkorra (gizarteari eta klase politikoari dagokionez adibidez, korrupzioa, lan gaitasun eza… eta bestelakoak kritikatzen ditu Kurosawak, besteak beste).

Narratzaile batek pelikularen protagonista aurkezten digu: Kenji Watanabe jauna. Watanabek 25 urte baino gehiago daramatza funtzionario gisa lanean, egun bat ere ez da falta. Medikuak minbizia duela esan dio, bere bizitza itxaropena sei hilabetekoa da. Albiste txar hori jaso ondoren, Watanabek bere bizitza birpasatzen hasten da, bere lorpenak. Baina, zeozer esanguratsu egin ote du? Aipatzea merezi duen zerbait?

'La gran familia española' (2013)

Porrota onartu, garaipena gozatu

Hego Afrikako futbol txapelketako finalaren egun berberean ezkontza bat ospatzea baino ideia txarragorik al dago? Dirudienez, ez. ‘La gran familia española’ Daniel Sánchez Arévalok zuzendutako laugarren film luzea da. Zuzendariaren aurreko pelikulak, neurri handiago ala txikiago batean, gustatzen zaizkit. Horregatik, nahiz eta hasiera batean pelikularen jatorrizko ideiak nire interesa piztu ez, konfiantza boto bat ematea erabaki nuen. Dudarik gabe, merezi du. ‘La gran familia española’ komedia dramatiko ona iruditu zait (gustuko dudan genero bat da).

‘7 brides for 7 brothers’ musikala erreferentzia gisa hartuta (pelikula pantaila handian ikustea ez du preziorik), familia burua, Hector Colomeren papera, familia handi bat izan nahi du, hori da bere ametsa eta helburua. Musikalean bezala, semeen izenak biblikoak izango dira: Adan (Antonio De la Torre), Benjamin (Roberto Álamno), Caleb (Quim Gutierrez), Daniel (Miquel Fernández) eta Efrain (Patrick Collado). Bost anaiek akats bat direla pentsatzen dute, eta ez dute aitak bizitzan izandako akatsak errepikatu nahi.